[hide dutch reviews] [show all reviews]

somethingelsereviews, 18 april 2015 by Sammy Stein
Donne Et Desiree comprise Steven Vinkenoog on guitars and vocals and Donne Brok on drums. Their song on The New Wave of Dutch Heavy Jazz, “a Whopper, to Speak,” begins with long, sonorous notes interspersed with cymbals and percussive noise. It then builds and builds until a wall of noise, suffused only with the occasional tinkle of some distant timpanic bell. The track ends with a child’s voice with a version of “Over The Rainbow” which is mis-timed, out-of-tune but very sweet.


enola.be, 31 maart 2015 by Guy Peters
Vreemde eend in de bijt is hier misschien Donné et Desirée, om de simpele reden dat er geen saxofonist bij zit. Gitarist/zanger Steven Vinkenoog doet het alleen met drummer Donné Brok, en … dat volstaat. Hier is de jazzinsteek een stuk kleiner en wordt sterker aangesloten bij de tradities van noise, soundscape, vrije improvisatie en drones, met ruisende cimbalen en percussief gekletter die samen met de zinderende gitaarloops en –kreten in een auditieve storm belanden die telkens leidt tot een dichtgepakte geluidsmuur vol sissend en schrapend metaalmisbruik. Rhys Chatham meets Caspar Brötzmann, met knikjes richting Richard Comte en Alan Licht. De straalmotoren doen het boeltje ei zo na opstijgen.



3voor12 Utrecht, 10 maart 2014 by Frank Gesink
Bij Donné et Desirée gaat het er niet veel subtieler aan toe. De band heeft zich direct op de vloer van de zaal opgesteld, wat voor de toeschouwer heel intiem overkomt. Het duo van drums en gitaar klinkt springerig, tegendraads en spastisch. De op veel effecten aangesloten gitaar lijkt vaak geen duidelijke akkoordenschema’s te volgen en de drums meppen ogenschijnlijk maar wat in het wilde weg. Niets is minder waar; dit zijn wel degelijk goed uitgedachte composities. Af en toe wordt er gas terug genomen en op dat moment klinkt de band zelfs beklemmend. Het laatste deel van de set is een ‘full-on noise-attack’ waarbij de heren de grootst mogelijke herrie produceren en alles eruit gooien.


3voor12 Tilburg, 9 November 2013 by Maarten de Waal
Zoals wel vaker zijn we er weer eens (te) vroeg bij, maar wel net op tijd om mee te pikken dat de drummer van de soundcheckende band op het podium dermate versterkt wordt dat het gebouw bijna op zijn grondvesten begint te trillen. Oef. Dit blijkt echter niet de opener van de avond, die zich na afloop van de soundcheck begeeft naar een beneden in de zaal opgestelde drumkit – een inventieve oplossing, die maakt dat de wachttijd tussen de verschillende acts vanavond minimaal is. Donné en Desirée zijn twee melige meiden, pardon twee stoere jongens, die zich van de klassieke gitaar-drumcombinatie bedienen. Hun muzikale mosterd betrekken zij uit het Beloofde Land van de moderne tijd, Amerika, en dan met name bij de meer avant-gardististisch rockende outfits uit New York en omstreken. Denk no wave, denk (het toevalsprincipe van) John Cage, denk geïmproviseerde gitaarherrie & ratelende drums met een toefje postrock. Vooral het begin van de set kent invloeden uit het laatste genre en is dan ook vrij rustig, met een repetitief gitaarlijntje en ingehouden drums, maar dra gooit de drummer alle reserves overboord en begint delen van zijn uitgebreide collectie klankafgevende parafernalia de lucht in te mikken, die bij het raken van de grond een daverende respons bij drums & gitaar ontlokken. Het einde van het liedje is uiteraard, dat ook delen van de drumkit eraan moeten geloven en bekkens verspreid over de grond komen te liggen. Een aanstekelijk enthousiaste performance van twee aanstekelijk enthousiaste jongens, die met hun transpiratieverwekkende show de stemming er reeds behoorlijk in weten te krijgen.


Gonzo Circus, April 2013 by Patrick Bruneel
Het was een tijdje stil rond Norwegian Records, een klein labeltje uit Nederland dat wordt gerund door de mannen van Dead Neanderthals. Een beetje logisch is het natuurlijk wel, gezien het duo dat Dead Neanderthals is, het alsmaar drukker krijgt. Ze hebben zelf net een nieuwe plaat uit, ‘Polaris’ op Utech, en spelen overal waar ze de kans krijgen. Ze inviteerden het duo Donné Et Desirée voor de volgende release op het label, en nemen hen geregeld mee als ze ergens spelen. Net als alle releases op dit kleine label is de vormgeving mooi, in een hardkartonnen hoesje, maar is het kleinood ook strikt gelimiteerd. Honderd exemplaren zijn er deze keer. Storm lopen zal het allicht niet, want daarvoor zijn de vier nummers van het duo vegetarische avantrockers te hermetisch en ingewikkeld. Opener ‘Jackson Pollock Highway’ valt daarbij nog mee, een beetje gooi -en smijtjazz met wat noise. Verderop gaat de band nog meer aan het experimenteren met geluid, de weerklank van werpbare voorwerpen, inclusief de drums, wordt er veel gewerkt met gitaarloops die door een gigantische luidspreker worden gejaagd. Schrille noise was onze verwachting, intens en bestudeerd gefriemel is wat het gros van dit schijfje heeft te bieden. Eigenzinnig, grotendeels minimaal tot de zwaartekracht het begeeft en de storm losbreekt. Een feedbackfestijn kan er altijd in.


Kindamuzik, 17 March 2013 by Bas Ickenroth
Wat moet het heerlijk zijn, al vrij improviserend intense noise maken; de expressie de vrije loop laten. Het Nederlandse duo DONNé ET DESIRéE doet precies dat: improviseren in de oude freejazztraditie, maar dan wel soms uitkomend in gitaar-en-drums-noiseregionen. Heftige shit zou je denken, maar dit duo is veel meer dan dat.

In vier lange tracks wordt soms ongekend hevig lawaai gemaakt, maar nog veel vaker wordt er verrassend ingetogen goed naar elkaar geluisterd en juist heel minimalistisch geïmproviseerd. Hierdoor komt de muziek soms plots in drone-ambientsferen, om even later uit te barsten in freejazzgepriegel à la Derek Bailey. Prachtige tegenstellingen, die door de contrasterende klankkleuren elkaar juist versterken.

Nee, gouden platen win je niet met dit soort outsidermuziek, en naar echte liedjes is het tevergeefs zoeken, maar de uiterst spannende improv van DONNé ET DESIRéE is overal even mooi als boeiend. En hoe moeilijk deze muziek ook is voor de nietsvermoedende liedjesliefhebber, ze verdient het om door zo veel mogelijk mensen gehoord te worden.


Vital Weekly, 12 February 2013 by Frans de Waard
DONNE & DESIREE – THREE WORLD PREMIERES (CDR by Norwegianism Records)

A few weeks ago, a day too late for me, there was a ‘Nijmegen Noise City’ event, and I was absent. Donne & Desiree, effectively half from Nijmegen and one half from Arnhem presented their latest CD, along with the presence of The Dear Listeners and The Dead Neanderthalers, among others. Here noise equals free improvisation it seems, as this is where these people are at. Donne & Desiree are Donne on drums and percussion and Desiree (in which we recognize Steven Vinkenoog) on guitar and sometimes vocals. A sensation when they play live, explosive, abusive and funny. Last year they ended the Nijmegen part of the short lived Ultra revival in great, furious style. Their new CD is in fact a CDR, but who cares, I should think, and have four pieces, despite that title. It’s a great title, since if you improvise anything is a world premiere, I reckon. These four tracks show what they are capable of, in case you missed out on their previous releases. Vinkenoog plays around more than before it seems with the sustaining qualities of his guitar with e-bow, creating a hot bed for Donne to explore his drums and percussion, the rattling of bells, the stroking of cymbals or simply going out, all wild. Throughout it seems they are a bit more quiet than before. It might because this not the same as the live experience, or perhaps they opted for a bit more subtle playing. Maybe I am all wrong, and I need to check my cables – the opening of ‘Elephant In The Room’ proofs me wrong probably. I don’t think Nijmegen is a noise city per se, but in the free play, Donne & Desiree are a class act, always out for a surprise. (FdW)

De Subjectivisten, 22 January 2013 by Bas Ickenroth
Noise, freejazz, drones, improve: slecht gedaan krijg je alleen maar noise for noise’ sake, goed gedaan is het een extreem boeiende wervelwind die alle kanten op mag gaan maar liefst voor de minst verwachte richting kiest. Dit Nederlandse duo doet precies dit laatste: ingetogen en ingehouden waar je uitzinnigheid verwacht, harde noise die maar door blijft gaan als je snakt naar een rustpunt. Prachtig.



3voor12 review, 16 November 2011 by Ilona Staal
DONNé ET DESIRéE staan bekend om hun herrie in combinatie met live geproduceerde geluiden. Donné tovert hiervoor een heel arsenaal ongebruikelijke voorwerpen tevoorschijn. Eén van de topstukken is het langzaam bewerken van een kartonnen doosje met een strijkstok. Vanavond spelen ze een, voor hun doen, vrij rustige set. De (nieuwe) liedjes zijn heel ruim opgezet. Er valt wel eens een stilte, en dat is fijn. Steven, ook wel bekent als Desirée, ‘zingt’ ook in een liedje. Dat doet hij op een behoorlijk confronterende manier; opzettelijk niet al te mooi heel hard over de luide muziek heen proberen te schreeuwen. Zonder microfoon natuurlijk. Verdwaast en ongecontroleerd strompelt hij door de zaal. Dit maakt het zowel boos als verdrietig. Of misschien dekt ‘verslagen’ de lading nog beter. Het laatste liedje, Jackson Pollock Highway, gaat over alcoholgebruik in het verkeer. Aan het einde van dat nummer gooit Donné de helft van zijn drumstel omver en alle attributen uit zijn koffer. Steven raakt verwikkeld in een heftige aantrekkings- en afstotingsdans met zijn gitaar en versterker. Het heeft een lekker recalcitrant effect. FIN.”


Norwegianism Records, January 2013
Dutch duo DONNé ET DESIRéE are fresher than an ocean breeze and more menacing than a pissed-off ox. Loud enough to deafen a small army, they’ll cleanse your rotten soul with raw energy.







Incendiary Magazine, 11 May 2012 by Richard Foster
“Nimwegen’s DONNé ET DESIRéE carry on the guitar thrash vibe, though to describe the act’s meticulous, artsy, angsty muse as mere guitar thrash would be a disservice, okay let’s just say it’s a drum/guitar-based duo who deal in sound. After a heartening appeal to the audience to “shut the fuck up” they embark on their mix of Zen like chimes and picks (brushing cymbals, tiny-sounding effects made on the guitar pick up) and out and out brutal noise (throwing cymbals, screaming, raucous guitar). It’s music told to walk a tightrope, music that is given a set of shapes to negotiate, an expostulation of the beauty and freedom that artistic discipline can give. And it is very exhilarating. Like SCMB, DONNé ET DESIRéE are punk enough not to fall for the art schlock, they make music for stimulating the sense, not the ego. It’s a marvellous show, part exhibition old fashioned, big top style, part basement bozo. Incendiary loves it.”


3voor12 review, 23 March 2012 by Joris Telgen
“Het applaus voor Moore en Moloney klinkt nog na als er aan de andere kant van de zaal geluid uitbreekt. Het is DONNé ET DESIRéE. Dit Rotterdamse duo gaat de avond afsluiten. Ze hebben een setting opgebouwd met een speakerkast, versterker, drie loopstations, percussieinstrumenten, een houten kist en een drumstel met 150 bekkens waarvan er ongeveer 100 rond het drumstel liggen. Donné et Desirée maken er een show van. Ze kijken wild om zich heen en naar elkaar. Er wordt continu opgebouwd en afgebroken. Ze spelen chaotisch maar met veel emotie. De drummer gooit met zijn bekkens, ze maken een enorm kabaal als ze de grond raken. Er is veel humor en het is een genot om het duo bezig te zien. Na ongeveer vijf exercities is het afgelopen. DONNé ET DESIRéE is professioneel maar vooral zeer vermakelijk.”


Review in Vital Weekly 823 by Frans de Waard
“The other Dutch release on cassette – spray painted! – is by DONNé ET DESIRéE, a duo from Arnhem, playing drums, guitar and vocals. Their ‘[b-side]’ tape I got handed last week at the local Ultra event, where they played last, doing something we hadn’t heard all night: a free jazz/free rock/much noise battle that was simply the best closing down concert we could imagine after such a long night (wait for the CD release of it!). Does music like that survive on a medium as ‘low’ as a cassette? Well, it does, but it doesn’t beat the original experience of the concert – or any concert by them, as I saw various. The fury of the music shares a punk sensibility, loud, aggressive, short, but then with the free spirit of no wave, free jazz and noise. They claim to be inspired by the music of No New York, and yes, that’s it. Its the direction left of anything leftfield, going into a field where few others went before. Just as with Resonan this could have been released 25 years ago, and it makes the overall great impression now as it would have then. (FdW)”


Review in Incendiary Magazine 13 March 2012 by Richard Foster
Last up we had some lunacy from DONNé ET DESIRéE who threw reverence in the bin and played a set that had much more to do with the recent New York underground scene than any of their Dutch antecedents. This gig, with all its nervous ticks, crashes bangs and splurts of noise – as well as all the bouncing around – also reminded me of the first things Deerhoof put out, or some of the stuff happening with Californian bands like Kit. We even got a bit of builder’s arse but we’ll say no more, we don’t want to cast a shadow on a fine and inspiring performance, for they got hold of the ULTRA iconography and wrestled it to the ground with gleeful, wild abandon.”



3voor12 review, 16 November 2011 by Ilona Staal
“…DONNé ET DESIRéE, niet bepaald een standaard bandje met gitaren. De gitarist houdt wel een gitaar vast en de drummer heeft een drumstel maar daarmee is alles wel gezegd. De drummer bewerkt een stuk karton met een strijkstok, hangt de halve wereldwinkel aan zijn bekkens en Duct-tapet melkschuimers aan zijn trommels. Om het geheel vervolgens ook weer af te breken. De gitarist heeft een indrukwekkende collectie pedalen meegenomen en produceert langgerekte tonen door middel van een interessant elektrisch apparaatje (“een E-bow, U2 gebruikt dat ook!”). Het gezelschap pakt het publiek makkelijk in met een fascinerend schouwspel dat interessante, op het eerste gezicht volstrekt willekeurige composities oplevert….”



3voor12 review, 23 Oktober 2011 by Linda van Houwelingen
“…Desondanks wordt het publiek nog even misleid bij DONNé ET DESIRéE: de heren staan op het podium met een elektrische gitaar en drumstel. Is er toch nog een Black Box Revelation-achtig duo door de selectie gekomen? Zodra de twee starten blijken ze toch prima bij Proeflokaal te passen: terwijl de één een drumstokje langs de bekkens laat glijden en nieuwe geluiden creëert, vult de ander hem aan door over zijn snaren te wrijven. De spanning loopt op wanneer het duo hun instrumenten ‘gewoon’ bespeeld en een energieke song vol gitaargeweld en harde drums ontstaat…..”


3voor12 review, 19 July 2008 by Didier Hodiamont
“…De chaotische nummers roepen beelden op van iemand die zijn inboedel aan gort slaat, en dat is dan ook eigenlijk precies wat Donné doet. Asbakken, velgen en handdoeken krijgen er met ferme slagen van langs, terwijl hij zijn bekkens schijnbaar achteloos achter zich weggooit. Ondertussen jongleert Desirée al feedback creërende lustig met zijn gitaar, zonder zich daarbij al te druk te maken om een degelijk akkoord aan te slaan.
Wie echter denkt dat ik bezig ben om deze band af te kraken, heeft het verkeerd gelezen. Het is misschien even wennen, maar dit energieke duo is eigenlijk een verademing na zes dagen popmuziek. Daarbij moet vermeld worden dat de nummers een goede spanningsboog hebben, Donné laat horen een geweldige free-jazz drummer te zijn en Desirée vult dat aan met intense gitaarerupties. …”

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Comments are closed.